Ostatnie chwile Adolfa Hitlera w berlińskim bunkrze otaczają mgła tajemnicy i sprzecznych relacji świadków. O dramatycznych godzinach powstały dziesiątki książek, analiz i filmów dokumentalnych, które próbują rozwikłać zagadkę samobójstwa dyktatora. Sekretne archiwa, zeznania adiutantów oraz badania historyków wciąż odkrywają nowe szczegóły tamtych wydarzeń
Ciemność bunkra pod Kancelarią Rzeszy pochłania resztki nadziei. Adolf Hitler siedzi przy stole, drżące dłonie zaciskają się na mapie Berlina, gdzie czerwone strzałki Armii Czerwonej zamykają pierścień wokół miasta. W uszach brzmi odległy huk artylerii, a każdy wybuch przypomina o nieuchronnym końcu marzeń o tysiącletniej Rzeszy. Czuje gorycz porażki, gdy spogląda na Ewę Braun, która właśnie wychyliła kieliszek szampana, jakby świętowała koniec świata. W pewnym momencie wstaje, podchodzi do otworu szybu wentylacyjnego i przez chwilę patrzy w stronę ogrodu, gdzie płoną stosy dokumentów.
W jego głowie kłębią się obrazy triumfu z 1933 roku i wizje klęski z 1945. Adolf Hitler wie, że nie ma już odwrotu, a 29 kwietnia 1945 roku o trzeciej nad ranem podyktował swój testament polityczny. Sekretarka Traudl Junge coś pisze na maszynie do pisania, a on chodzi po pokoju, gestykulując i powtarzając, że Żydzi i generałowie zdradzili Niemcy.
Po podpisaniu dokumentów poślubia Ewę Braun w prowizorycznej ceremonii, którą prowadzi urzędnik miejski Walter Wagner. W chwilę potem wraca do swego gabinetu, zamyka drzwi, wyjmuje cyjanek oraz pistolet Walther PPK.
Kim był Adolf Hitler. Droga do władzy i upadek III Rzeszy
Adolf Hitler urodził się 20 kwietnia 1889 roku w austriackim Braunau am Inn jako syn urzędnika celnego. Po nieudanych próbach dostania się do wiedeńskiej Akademii Sztuk Pięknych tułał się po schroniskach, żyjąc z malowania pocztówek. I wojna światowa stała się punktem zwrotnym, gdy jako ochotnik w bawarskim pułku zdobył Żelazny Krzyż i awansował do stopnia kaprala. Po klęsce Niemiec w 1918 roku wstąpił do Niemieckiej Partii Robotniczej, którą wkrótce przekształcił w NSDAP. Dzięki charyzmie i talentowi oratorskiemu zjednywał tłumy, obiecując odbudowę potęgi Niemiec i zerwanie z traktatem wersalskim.
W 1923 roku nieudany pucz monachijski przyniósł mu wyrok pięciu lat więzienia, z których odsiedział zaledwie dziewięć miesięcy. W celi napisał „Mein Kampf”, manifest ideologii nazistowskiej, który stał się biblią ruchu. Po wyjściu na wolność odbudował partię, wykorzystując kryzys gospodarczy i bezrobocie do zdobycia poparcia mas. W wyborach 1932 roku NSDAP zdobyła 37 procent głosów, a 30 stycznia 1933 roku prezydent Hindenburg mianował Hitlera kanclerzem Rzeszy. W ciągu kilku miesięcy zlikwidował opozycję, wprowadził ustawę upoważniającą i rozpoczął budowę totalitarnego państwa.
Jak Adolf Hitler omamił Niemców. Propaganda i terror
Joseph Goebbels stworzył machinę propagandową, która przedstawiała Adolfa Hitlera jako zbawcę narodu. Filmy Leni Riefenstahl, masowe wiece w Norymberdze i plakaty z hasłem „Ein Volk, ein Reich, ein Führer” budowały kult wodza. Radio transmitowało jego przemówienia do milionów domów, a szkoły uczyły dzieci pieśni ku czci führera. Jednocześnie Gestapo i SS eliminowały przeciwników, tworząc atmosferę strachu i donosicielstwa. Niemcy, zafascynowani szybkimi sukcesami gospodarczymi i militaryzacją, przymykali oczy na pierwsze akty terroru.
W 1935 roku ustawy norymberskie pozbawiły Żydów obywatelstwa, a w 1938 roku noc kryształowa zapoczątkowała otwartą przemoc. Adolf Hitler wykorzystywał antysemityzm jako spoiwo narodu, obwiniając Żydów o wszystkie problemy Niemiec. Propaganda przedstawiała wojnę jako krucjatę przeciwko „żydowsko-bolszewickiemu spiskowi”. Miliony Niemców wierzyły, że führer prowadzi ich do wielkości, nie dostrzegając, że buduje imperium na krwi i popiołach. Gdy w 1941 roku zaatakował ZSRR, wielu wciąż widziało w nim geniusza strategicznego.
Holokaust i załamanie frontów. Schyłek armii niemieckiej
W styczniu 1942 roku konferencja w Wannsee uruchomiła „ostateczne rozwiązanie kwestii żydowskiej”. Adolf Hitler osobiście zatwierdzał plany eksterminacji, choć unikał pisemnych rozkazów. W obozach Auschwitz, Treblince i Sobiborze zamordowano sześć milionów Żydów, a miliony innych ofiar zginęły w egzekucjach i marszach śmierci. Jednocześnie na froncie wschodnim Wehrmacht ponosił klęski pod Stalingradem i Kurskiem. W 1944 roku lądowanie w Normandii otworzyło drugi front, a zamach 20 lipca ujawnił pęknięcia w elicie wojskowej.
Armia niemiecka traciła sprzęt i ludzi w tempie, którego nie dało się uzupełnić. Adolf Hitler odrzucał propozycje kapitulacji, wierząc w „cudowne bronie” V-1 i V-2. W grudniu 1944 roku ofensywa w Ardenach zakończyła się klęską, a w styczniu 1945 roku Armia Czerwona ruszyła na Berlin. Niemieckie miasta płonęły pod dywanowymi nalotami, a ludność cywilna głodowała. Führer coraz bardziej izolował się w bunkrze, oskarżając generałów o zdradę i wydając nierealne rozkazy.
Adolf Hitler w bunkrze. Ostatnie dni życia führera
30 stycznia 1945 roku Adolf Hitler przeniósł się na stałe do Führerbunker pod Kancelarią Rzeszy. Podziemny kompleks składał się z osiemnastu pomieszczeń znajdujących się na głębokości piętnastu metrów, z betonowymi ścianami grubości czterech metrów. Führer mieszkał w małym pokoju z łóżkiem, biurkiem i portretem Fryderyka Wielkiego. Codziennie o trzeciej nad ranem budził się na narady sytuacyjne, gdzie generałowie przedstawiali mu katastrofalną sytuację na frontach. Jadł skromne posiłki wegetariańskie, popijając herbatę i zażywając tabletki doktora Morella.
Towarzyszyli mu Ewa Braun, Joseph Goebbels z rodziną, sekretarki Traudl Junge i Gerda Christian oraz adiutanci Otto Günsche i Heinz Linge. Kontakt ze światem utrzymywał przez radio i kurierów, ale wiadomości były coraz gorsze. 16 kwietnia rozpoczęła się bitwa o Berlin, a 20 kwietnia führer obchodził swe ostatnie urodziny, przyjmując życzenia od najbliższych współpracowników. W nocy z 28 na 29 kwietnia podyktował testament, w którym wyrzucał Żydów z Europy i mianował następców. O świcie 29 kwietnia poślubił Ewę Braun w obecności Goebbelsa i Bormanna.
Ostatnie godziny życia Hitlera. Przygotowania do samobójstwa
30 kwietnia 1945 roku około godziny dziesiątej rano Adolf Hitler zjadł swój ostatni posiłek z sekretarkami. Następnie pożegnał się z personelem, dziękując za służbę i rozdając ampułki z cyjankiem. Około trzeciej po południu zamknął się z Ewą Braun w swoim gabinecie. Usłyszano strzał, a po wejściu adiutantów znaleziono ciało führera z raną postrzałową skroni i Ewę Braun z oznakami otrucia cyjankiem. Ciała owinięto w koce i wyniesiono do ogrodu Kancelarii, gdzie polano benzyną i podpalono.
Wcześniej Hitler testował cyjanek na swojej suce Blondi, która zdechła w męczarniach. Führer bał się, że Rosjanie wezmą go żywcem, dlatego wybrał samobójstwo. W bunkrze panowała cisza przerywana hukiem artylerii, a świadkowie wspominali zapach spalonego ciała. Otto Günsche i Heinz Linge nadzorowali kremację, która trwała przez kilka godzin. Popioły zebrano do skrzynki po amunicji i zakopano w leju po bombie.
Co stało się po śmierci Adolfa Hitlera. Losy ciała i świadkowie
Ciało Adolfa Hitlera spalono tylko częściowo, gdyż brakowało benzyny. 2 maja 1945 roku radzieckie oddziały SMERSZ znalazły jego szczątki w ogrodzie Kancelarii. Rozpoznano je po charakterystycznych zębach, porównanych z rentgenami dentysty führera. Fragmenty czaszki i szczęki przewieziono do Moskwy, gdzie przechowywano w archiwach KGB. W 1970 roku szczątki rzekomo skremowano i rozsypano nad Łabą, choć niektóre źródła twierdzą, że fragment czaszki wciąż znajduje się w rosyjskich zbiorach.
Świadkami śmierci byli Otto Günsche, Heinz Linge, Traudl Junge i Erich Kempka. Ich zeznania różnią się w szczegółach, zwłaszcza co do dokładnej godziny i pozycji ciał. Nie zachowały się żadne fotografie zwłok, choć Rosjanie wykonali potem zdjęcia fragmentów. W 2009 roku badania DNA fragmentu czaszki wykazały, że należał… do kobiety, co wywołało kolejne teorie spiskowe. Historycy zgodnie uznają jednak, że Adolf Hitler popełnił samobójstwo 30 kwietnia 1945 roku o godzinie 15.30.
Adolf Hitler: (c) Historia Sadurski.com / GR
Zobacz też:
> Snajper zabił 700 Rosjan
> Katiusza – zabójcza broń Stalina
