„Super Dowcipy” to jedna z gazetek z dowcipami wydawanych przez Wydawnictwo Superpress. Tytuł pojawił się w polskich kioskach w połowie 1995 roku i przez 18 lat docierał do czytelników, łącząc dowcipy, rysunki, konkursy, komiksy oraz aktywny kontakt z odbiorcami. Jak powstały „Super Dowcipy”, co wyróżniało gazetkę i dlaczego jej historia jest związana także z kulisami ówczesnego rynku prasy humorystycznej?
Od „103 Najlepszych Dowcipów” do „Super Dowcipów”
Pomysł wydawania trzeciego tytułu prasowego Wydawnictwa Superpress zrodził się w 1993 r. To wtedy powstał miesięcznik – książeczka z dowcipami „103 Najlepsze Dowcipy„. Pierwszy numer był już w sprzedaży prywatnej firmy Prasonix, niestety były problemy z podpisaniem umowy na kolportaż z „Ruchem”. Tu najpierw wydano warunkową zgodę na kolportaż regionalny, na obecne województwo lubelskie (wtedy: lubelskie, zamojskie, chełmskie i bialskopodlaskie). Jeśli tytuł się sprawdzi, umowa miała być rozszerzona na całą Polskę. I tak się stało.
Opisane problemy z kolportażem sprawiły, że powstał plan wydawania trzeciego tytułu, podobnego do „Dobrego Humoru” – też w kolorze i z 16 stronami. I od razu z dystrybucją na całą Polskę
Konkurencyjna gazetka i historia logo
Praca redakcyjno-wydawnicza zajmowała mi coraz więcej czasu i nie byłem w stanie przygotowywać coraz większej liczby rysunków humorystycznych do moich gazetek. Wkrótce zaproponowałem współpracę moim kilku kolegom – rysownikom, do których miałem zaufanie. Był wśród nich rysownik którego prace publikowałem i otrzymywał ode mnie honoraria. Wkrótce stworzył bliźniaczo podobną gazetkę do „Dobrego Humoru” – taką, że natychmiast pomylili się czytelnicy i kioskarze. Tym bardziej, że obok siebie leżały w kioskach dwie niemal identyczne gazetki z dowcipami Superpressu, mające na okładkach JEGO rysunek.

Naiwność kontra podstęp
Gdy wybierałem do druku w moich gazetkach jego rysunki i rozmawialiśmy, nic nie podejrzewałem. Wtedy odniosłem wrażenie, że zainteresowanie szczegółami funkcjonowania mojego wydawnictwa wynikało ze zwykłej ciekawości dobrego znajomego.
Czy osoba kojarzona w Polsce z erotyką i tworzeniem aktów młodziutkich dziewcząt, wręcz szczycąca się tym publicznie, miałaby założyć pisemko dla dzieci z dowcipami? Utrzymywał się wtedy z projektowania wizytówek i etykiet wódki weselnej i miał finansowy dołek. Potem odniosłem wrażenie, że szukał wtedy pomysłu na biznes i ja mu go niechcący podsunąłem.
Moja naiwność i brak wyobraźni sprawiły, że pokazałem mu nawet projekt logo mojej trzeciej gazetki – „Super Dowcipy” którą planowałem wydać. Wkrótce to właśnie logo stało się podstawą do logo „jego” konkurencyjnej gazetki z dowcipami, która trafiła do kiosków.

„Super Dowcipy” w Urzędzie Patentowym
W Urzędzie Patentowym RP miałem opatentowane 4 znaki słowno-graficzne: Superpress, Dobry Humor, 103 Najlepsze Dowcipy oraz Super Dowcipy. Jeśli chodzi o te ostatnie – wyglądały tak samo, jak logo pierwszego numeru „SD” (nr 7/95).
Do niedawna kolega, potem współpracownik, o teraz konkurent skierował sprawę do Sądu Koleżeńskiego Stowarzyszenia Polskich Artystów Karykatury (SPAK) – jako moje rzekome działanie pozbawione etyki.
Wiedział, że nie jest w stanie niczego udowodnić w sądzie powszechnym, więc skierował sprawę do wspomnianego Sądu Koleżeńskiego SPAK. Choć została wkrótce oddalona, kilku osobom zamącił w głowach. Na Walnym Zgromadzeniu nie otrzymałem wystarczającej liczby głosów, aby po raz trzeci wybrano mnie do Zarządu Głównego. To był początek rozejścia się mojej drogi ze SPAK, która nastąpiła kilka lat później, z innego powodu.

Gazetka blisko swoich czytelników
Zakulisowe sprawy, o których wiele osób nie wiedziało i do dziś nie wie (uznałem, że czytelników interesują dowcipy) odeszły w cień, bo miałem masę pracy. Historia nauczyła mnie, że o planach wydawniczych absolutnie nikomu nie można mówić i nie można ufać.
Choć miałem prawo własności do znaku „Super Dowcipy” (oficjalne potwierdzenie Urzędu Patentowego RP), od nr. 9/95 czyli już trzeciego w kolejności, zmieniłem wygląd mojego logo na okładce i takie już zostało przez kolejne lata.
Od tego właśnie numeru na str. 12 zacząłem drukować zdjęcia czytelników (rubryka „Twoja gęba w gazecie” – do nr. 12/97 ukazało się 781 nadesłanych pocztą zdjęć). Strona 13 była zarezerwowana na szereg kuponów do wycięcia i informacje o konkursach. W kolejnym numerze (10/95) na ostatniej stronie ukazał się pierwszy trzyklatkowy komiks z punkiem Frankiem (Przygody punka Franka).
Generalnie „Super Dowcipy” były wyjątkowo blisko swoich czytelników. Co miesiąc, w niedziele, telefonowałem do czytelników (tych, którzy podali numer i zgodzili się), pytając m.in. co chcieliby zmienić w gazetce. Wkrótce zaprosiłem też czytelników do wysyłania swoich rysunków humorystycznych. Najlepsze były drukowane i pojawił się szereg talentów, drukowałem całostronicowe prezentacje młodych talentów (rysunki, zdjęcie, kilka zadań o twórcy). Było coraz więcej konkursów.

Dowcipy o Batmanie, MacGyverze i Zorro
To w „Super Dowcipach” zacząłem drukować nieznane wcześniej tematy z dowcipami, które były wymyślane przeze mnie i innych kreatywnych twórców. Już w numerze 12/95 wydrukowałem „Dowcipy o Batmanie”.
Potem były m.in. Dowcipy o kioskarzach (3/96), Dowcipy o disco polo (5/96) (które rozpoczęły współpracę z Disco Relax Polsatu), Dowcipy o Supermanie (6/96). I kolejne oryginalne tematy: o wampirach, MacGyverze, o filmie Gwiezdne wojny (dwa numery), o spadochroniarzach, dowcipy o Drużynie A (dwa numery), o karnawale, Z Archiwum X (dwa numery), o Zorro, żarty o Wikingach.
Koniec „Super Dowcipów” po 18 latach
Po numerze 6(84) z 2002 r. (Dowcipy o myszach) „Super Dowcipy” zmieniły formułę wydawniczą – stały się książeczką, jak „103 Najlepsze Dowcipy” czyli 32 strony + kolorowa okładka na kredzie, spięte zszywkami. Tytuł ukazywał się jeszcze przez ponad dekadę, a pod koniec wydawania był dwumiesięcznikiem. Ostatni numer ukazał się w 2013 roku, kończąc 18-letnią historię czasopisma z dowcipami. Co ciekawe, przeżył „Dobry Humor”.
Jak z perspektywy lat można podsumować „Super Dowcipy”? Było dużo dowcipów i rysunków (literki i rysunki były malutkie, aby na małej powierzchni zmieścić ich najwięcej). Było dużo kolorowych „fajerwerków”, aby wizualnie zaskoczyć czytelników. I jak rzadko w historii prasy, czasopismo było bardzo blisko czytelników, którzy mieli rzeczywisty wpływ na publikowaną zawartość.
Super Dowcipy: (c) Czasopisma . Sadurski.com
Zobacz też:
> Dowcipy o Murzynach. Kulisy pierwszej sprawy sądowej o dowcipy
> Nie poleciałem do Chicago, ale stworzyłem „Dobry Humor”


